| |
I had a dream
Ja ik heb gedroomd! In de week waarin alle winterellende over ons heen kwam. Het begon met een tweetal treinreizen die werden gecancelled door NS. Sneeuwval had vele wissels onbruikbaar gemaakt en NS gaf een negatief reisadvies. Uit nood geboren dan toch maar met de auto op pad. De eerste rit liep vast in een file van meer dan 50 km. Omgedraaid en afspraak afgezegd en daarna nog eens twee uur nodig gehad om weer thuis te komen. De tweede rit viel samen met het verkeersinfarct in de avondspits in Noord Holland op 7 januari. Na 4 uur file maar besloten om te blijven slapen bij een kennis in Amsterdam. Gelukkig alles zonder gevolgen zoals schrammen, butsen en persoonlijk letsel.
De nacht daarop kreeg ik een droom. Niet een nachtmerrie over sneeuw, ongelukken overvolle perrons. Nee het was een soort van visioen. Tijdens ijzige kou en hevige sneeuwval reden alle treinen. De wissels functioneerden uitstekend omdat men had geïnvesteerd in duurzame onderhoudsvrije wisselverwarming. De treinen zelf hadden geen last van storingen. Ik hoefde geen aandacht meer te besteden aan vertrek- en aankomsttijden. De treinen reden toch elke 5 minuten. Het voor en natransport naar de stations was perfect geregeld door een vervoerder die Snel Vervoer op Aanvraag had geïntroduceerd. Ik kon zelfs vanaf Utrecht Centraal naar huis met een E-fiets over een sneeuwvrij overkapt fietspad waarbij ik ook nog eens via mijn mobiele telefoon op de hoogte gehouden werd over mijn route, de weersomstandigheden en andere nuttige informatie. In het buitengebied stond er elke kilometer een verwarmde wachtruimte met info-points, telewerken, broodjes en koffie! Bovendien waren er bij de stations en op geregelde afstanden oplaadpunten voor mijn E-fiets accu.
Ik kon met mijn auto gewoon door het hele land veilig rijden over sneeuwvrije wegen. Dooizout werd niet meer gebruikt. Nee het wegdek was voorzien van een duurzame verwarming. De zomerwarmte uit de weg was opgeslagen in ondergrondse bronnen die zorgden voor een vrijwel constante temperatuur van het wegdek gedurende het gehele jaar tussen de 5 en 150C. Overtollige warmte en koude werden gedurende het jaar gebruikt voor verwarming of koeling van gebouwen en woningen. Het was overigens toch een stuk rustiger op de weg. Veel woon- werkverkeer tot 10 km vond plaats per fiets. Vrachtwagens veroorzaakten geen overlast meer als ze elkaar gingen inhalen met vrijwel de zelfde snelheid. Ze reden over doelgroep- en transitstroken die waren ingericht bij het verbreden van autosnelwegen. Daar maakten ook de Interliner bussen gebruik van die door middel van de Doelgroepstrook Verkeersregel Centrale preferentie kregen zo dat ze een punctuele dienstregeling konden onderhouden.
Er waren nauwelijks files veroorzaakt door wegwerkzaamheden en wegdekreparaties. Men had duurzame geluidarme wegdekken geïntroduceerd die nauwelijks onderhoud vergden. Ontstond er toch een file door ongelukken kon ik tijdelijk de snelweg verlaten en op een aangename, schone en veilige parkeerplaats, gaan telewerken of vergaderen in een aangename ruimte onder het genot van een kopje koffie en/of een broodje.
Ik hoefde de stad niet meer in met de auto. Ik kon parkeren op zeer comfortabele Transferia of P&R terreinen aan de rand van de stad waar mijn auto veilig stond vanwege de sociale en overige controle door allerlei faciliteiten op en rond het terrein. Ik kon vervolgens kiezen om met een shuttle bus de stad in te gaan, een leenfiets te nemen of, als ik boodschappen ging doen, gebruik te maken van een elektrische Tuk Tuk. Alles gratis of tegen zeer lage tarieven.
Dit keer werd ik niet zwetend wakker, eerder verbaasd. Alles wat ik had gedroomd was geen utopie, nee erger nog, het bestond al allemaal. Bestuurders en wegbeheerders waren alleen vergeten deze innovatieve ideeën te (laten) implementeren!
I have a dream
Ik legde mijn hoofd weer te ruste en viel in een erg onrustige slaap..........
Ferry Smits
Bestuursvoorzitter MOVINNIO
|
|
Posted by: Ferry Smits, bestuursvoorzitter Movinnio
|
2010-01-18 16:26:58
|
Permalink
|
-----
|
| |
